Yarım Kalan Bir Hayat...

Ne bütün varını yiyip bitirebilmiş insan vardır, ne de içindeki bütün düşünceleri dile getirebilmiş.
Söylenecek sözler, yaşanacak günler, gidilecek yollar, kavuşulacak insanlar vardır. Bir türlü fırsat bulunamayan hayaller, ertelenen buluşmalar, bir türlü söylenemeyen sevgiler vardır.
İnsan hep yarına bir şeyler bırakır. Bir gün yaparım der, bir gün söylerim der, bir gün gider görürüm der. Oysa hayatın kimseye verilmiş bir garantisi yoktur. Bazen o beklenen gün hiç gelmez, bazen de insanın ömrü, yapmayı düşündüklerinin gerisinde kalır.
Kimi servet biriktirir, harcamaya ömrü yetmez. Kimi içinde bir dünya taşır, anlatmaya kelimeleri yetmez. Kimi sevmeyi erteler, kimi affetmeyi, kimi de yaşamayı.
Sonra bir gün perde kapanır.
Ardında yarım kalmış cümleler, tamamlanmamış hayaller ve başkalarının hatıralarında yaşayacak birkaç iz bırakır insan.
Belki de hayatın asıl meselesi, her şeyi tamamlamak değil; yaşarken neyin gerçekten değerli olduğunu anlayabilmektir. Çünkü insanın ne kadar malı olduğu değil, ne kadarını gönül rahatlığıyla yaşayabildiği önemlidir.
Hepimiz bir şeyleri yarım bırakıp gideceğiz. Mesele, geride bıraktıklarımızın yarım kalması değil; yaşarken kendimizi, sevdiklerimizi ve hayatı ihmal etmiş olmamızdır.
Çünkü ömür biter, sözler yarım kalır, yollar kapanır. Ve insanın en büyük pişmanlığı bazen yapamadıkları değil, yapabilecekken hep erteledikleridir.